خداحافظی غم توی کوله باره، خداحافظی سوت یک قطاره

همه ی آدم هایی که دوست می داشته و میدارم شون

همون هایی که کنارشون غم و شادی

پستی و بلندی

و حتی گاهی عصبانیت رو تجربه کردم

آدم هایی که به وقت مریضی نگرانم شدن، نازمو کشیدن و لوسم کردن

همه شون دونه دونه رفتن...

و حالا من نمی دونم از این به بعد وقتی چیز شگفت انگیزی میخرم یا تغییری تو

ظاهرم ایجاد می کنم بدو بدو کجا برم و داد بزنم بچه ها منو ببینید و بعد دلم از قربان

صدقه هاشون غنج بره، من نمی دونم از فردا وقتی مریضم و بی حوصله به کی بگم

دلتنگم و با هیچ کسم میل سخن نیست...

من نمی دونم گریه ها و غرغرامو کجا ببرم، وقتی آدمای خوب زندگیم نیستن که به

وقت بی حوصلگی بگن بدو بیا شکلات ببر...

من نمی دونم از فردا با کی از پادکستا حرف بزنم!

دونه دونه از سلفی های دسته جمعی مون کم میشیم و من تو هر جشن به خالی

بودن جاتون فکر می کنم.

درسته شماها میرید و آدمای جدید میان ولی هیچ کدوم شون دیگه مث شما

نمیشن...

از ته دل آرزو می کنم هرجا هستید موفق باشید.

+ من یادم نمیره که باهاتون زندگی کردم و بزرگ شدم، در کنار تموم لج هایی که

ازم درآوردین و حرص هایی که خوردم از دست تون.

+ عنوان از: فرید احمدی.

از خودت خبر بیار...